Sunday, March 10, 2013

வண்டிக்காரன் கதை



ஒரு ஊரில் ஒரு வண்டிக்காரன் இருந்தான். சிறு வயது முதலே அவன் வண்டி செய்வோருடன் பழகி வந்தான். எனவே அவனுக்கு வண்டி பற்றிய ஒவ்வொரு நுணுக்கமும் தெரியும்.

அது மட்டுமல்ல, அவன் ஏர் உழுவான். பாரம் அடிப்பான். ஒவ்வொரு வருடமும் நடக்கும் ரேக்ளா போட்டிகளில் தவறாமல் கலந்துகொள்வான். பாட்டுப்பாடுவான். ஊர் திருவிழாவில் நாடகம் போடுவான். மொத்தத்தில் அவன் ஒரு சகலகலா வல்லவன்.

சுற்றுப்பட்டி கிராமங்களில் அவனைத் தெரியாதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. அவ்வளவு திறமையானவன். ஒருமுறை ஒற்றை மாட்டை வைத்தே பார வண்டியை ஓட்டி வந்துவிட்டான். ஊர் மக்களுக்கு ஓடோடி வந்து உதவும் உத்தமன்.

அவனது மாடுகள் நில் என்றால் நிற்கும். அவனது கண் சாடை கண்டு நடக்கும். எல்லாம் நல்லபடியாகத்தான் நடந்தது.

ஆனால் அவனுக்கு சோதனைக் காலம் வந்தது. அந்த ஊர் கண்மாய் உடைந்தது. வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. வண்டிப்பாதையில் சென்று கொண்டிருந்த பெரியவர்களும் குழந்தைகளும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டனர். வண்டிக்காரன் கையை நீட்டி காப்பாற்ற முயன்றான். ஆனால் அவனால் முடியவில்லை.

திடீரென அவனது மூளையில் பொறி தட்டியது. பலரையும் வண்டியில் ஏற்றினால் தனது வண்டி கவிழ்ந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று நினைத்தான். எனவே யாரையும் கண்டுகொள்ளாமல் வண்டியை காப்பாற்றி ஊர்போய்ச் சேர திட்டமிட்டான். வண்டிக்காரனின் மாற்றத்தை அங்கிருந்தவர்கள் அறிந்து கொண்டார்கள்.

ஆனால் வண்டிக்காரன் வண்டியை கட்டுப்படுத்த முடியாதது போல நடித்து வண்டியை வேகமாக ஓட்டிச் சென்றான். ஊரை நெருங்கியதும் அவன் வேறு மாதிரி நடிக்க ஆரம்பித்தான்.

மூக்கனாங் கயிற்றை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்ட அவன் அதை இழுத்துப் பிடிக்காமல்,  “யாராவது வண்டியை நிறுத்துங்கள்”, “யாராவது வண்டியை நிறுத்துங்கள்” என்று கத்த ஆரம்பித்தான். அவனது செய்கை ஊர் மக்களுக்கு வினோதமாக இருந்தது.

பழக்கமான வண்டி மாடுகள் அவனது வீட்டருகே சென்று நின்றன. அவன் வண்டியை விட்டு வீட்டிற்குள் சென்றான். அங்கிருந்த அவனது மகன், “அப்பா, ஏன் வண்டியை நிறுத்துமாறு கத்திக் கொண்டே வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

“இந்த ஊரில் எத்தனை பைத்தியக் காரர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று பார்க்கவே அவ்வாறு செய்தேன்” என்று வண்டிக்காரன் சொன்னான்.

“ஆனால், ஊர் மக்கள் உங்களை அல்லவா பைத்தியம் போல பார்த்தார்கள்” என்று அவனது மகன் கேட்டான்.

(பொறுப்புத் துறப்பு – இந்த கதையைப் படித்ததும் வேறு ஏதாவது அல்லது யாராவது நினைவுக்கு வந்தால் நான் பொறுப்பல்ல. )




No comments: